گر تو گرفتارم کنی من با گرفتاری خوشم داروی دردم گر تویی در اوج بیماری خوشم
یک نظر در خود بیافکن کیستی عاشقی، مستی، خماری، چیستی جام هستی را بزن بر نیستی هر چه هستی با مرامی بیستی
اگر قلبم از چوب بود آن را به آتشکده چشمانت می سپردم.
غم دانه دانه می افتد روی گونه هایم آری شور است طعم نبودنت!
باورت گر بشود، گر نشود حرفىنیست اما نفسم می گیرد درهوایى كه نفسهاى تو نیست...
بذارهمین الان که حالم خوبه باهات اتمام حجت کنم: اگه یه روز من آنقدر احمق بودم که گفتم از زندگیم برو بیرون، تو باید آنقدر باهوش باشی که بفهمی دارم زر می زنم!
نگاهم یاد باران كرده امشب مرا سر در گریبان كرده امشب غم و فریاد من از این و آن نیست دلم یادعزیزان كرده امشب!
عاشقان تو همه نام و نشانی دارند آن كه دركوی تو بی نام و نشان است منم
در مدرسه زندگی، در کلاس دنیا، سر زنگ املا یادمان باشد: بر محبت هایمان تشدید بگذاریم تا حتی نیم نمره از مهربانی هایمان کم نشود.
یارانه محبت هاتو قطع نكن، من زیر خط فقر مهربونیاتم.
خوشا اس ام اسی که از تو باشد درونش ردی از پای تو باشد در آور کفش و جورابت، بفرما به روی چشم ما جای تو باشد
رسم دنیا فراموشی است، اما تو فراموش نكن كسی درلا به لای زمان به یاد توست.
ای مهربانم، ازین پس هر شب سراغت را از ماه می گیرم و هر روز به خورشید می سپارمت تا مبادا به سایه ی غم گرفتار شوی
پنجشنبه 23 دی 1389
